Ik moet bekennen dat het even slikken was toen ik de pumptrack van het bikepark zag. ‘Moeten we daar echt overheen?’ Ook was ik onder de indruk bij het zien van de concurrentie. De opkomst is hoog en ik zie direct een paar bekende gezichten van vorig jaar. Dat belooft een spannende wedstrijd.

‘Moeten we daar echt overheen?’

Na te hebben gekeken hoe meer ervaren deelnemers de strook pumptrack tackelen, probeer ik het zelf. Ik vind het eng. Vooral de lange, steile klim op het eind. Bovenop de prachtig gebeeldhouwde berg moet je namelijk direct in een haakse bocht linksaf. Dat wordt spannend.

Welke lijn precies?

De rest van het parcours blijkt wat beter te doen. Al blijft het zeer uitdagend. Na de pumptrack duiken we via de parkeerplaats van het bikepark het naastgelegen park in. Twee lange stroken asfalt met één barrière, voordat we voor het eerst de modderpoel in worden gestuurd. Dan zigzaggend een strook schelpenzand, via rotsblokken de sloot over, meer schelpenzand, parkeerplaats en weer terug de modderpoel in. En dan met een lange lus door het park weer terug naar de pumptrack.

Tijd voor de start. Ott stuurt ons de startheuvel van het bikepark op. Aan de voet van de heuvel liggen onze fietsen. Om precies 11 over 11 wordt het startsignaal gegeven.

Vlak voor de start.

Na de start is het dringen geblazen. Iedereen probeert zo snel mogelijk zijn fiets te pakken en zich op de pumptrack te wringen. Het deelnemersveld wordt uit elkaar gereten en de top scheidt zich direct van de achterblijvers. Ik bungel ergens achteraan. Maar dat mag de pret niet drukken. Mijn doel vandaag is overleven. En zoveel mogelijk plekjes winnen.

Heuvel op, heuvel af.

Wat volgt is een uur goed afzien en felle strijd. Er wordt afgesneden, afgestoken en uitgegleden. Banden, cranks en kettingen sneuvelen. Mensen stappen af en weer op. De wedstrijdleiding wordt omgekocht met beloftes van al het speelgoed in de hele wereld.

Niet vergeten te stempelen.

Maar de top 3 is overduidelijk. Jelle wint overtuigend voor de tweede keer dit seizoen. Marten wordt knap tweede, ondanks een valpartij in de modder en een afgelopen ketting. Harold wordt derde op een van de meest opvallende fietsen van de dag; een Koga Miyata racefiets met maar net passende crossbanden.

De top 3.

Op de prijsuitreiking volgt een nabeschouwing vol kleurrijke verhalen en wordt er gespeculeerd over het parcours van de volgende cross in Papendal. Ik heb er nu al zin in.

Check voor meer foto’s de Flickr van Dida, de SSCX Facebook pagina en het album van Tjeerd.

Dankzij de sterke wind mee kom ik vroeg aan bij ’t Delfse Hout. Toch ben ik niet de eerste. Jelle is al druk bezig zijn gloednieuwe All City Nature Boy uit te laden. ‘Met tubes!’ benadrukt hij.

Zoek de tien verschillen.

We wachten op de andere deelnemers. We verwachtten een groot deelnemersveld uit Den Haag en omstreken, maar als we Rien met slechts zijn collega Gregory aan zien komen, weten we hoe laat het is. Goed, het zal de pret niet drukken.

We nemen met zijn vieren de route door en pijlen de richting met enkele lintjes uit. Dit jaar hebben we een strook asfalt aan de route toegevoegd en een stuk langs het water met drassig gras en boomstammen, vlak voor de fameuze trap.

Weer terug aangekomen bij de start op het asfalt vragen we passerende wandelaars het startsein te geven. Ik sta samen met Gregory op de eerste rij. Rien en Jelle op de tweede.

Al snel schieten Rien en Jelle naar de kop. Het wordt direct duidelijk dat zij om plek 1 en 2 zullen gaan strijden. Ik passeer Gregory bij de trap en rijd zo hard als ik kan verder.

Het parcours ligt er dankzij de nachtvorst snel bij. De meeste modder is opgedroogd, alleen het stuk bij het water is drassig en tricky. Op sommige plekken ontneemt de dikke laag gevallen bladeren het zicht op de ondergrond, wat soms voor verrassingen zorgt.

In de tweede helft van de race rijdt Rien lek en maakt hij – volgens eigen zeggen – een spectaculaire fietswissel en leent zo de fiets van Gregory die al eerder af stapte.

Ook Jelle heeft een keer pech, hij gaat in, wat misschien wel het lastigste bochtje van het Delfse Hout is, hard onderuit. Toch brengt dit zijn eindzege niet in gevaar. Na een uur racen zwaai ik bij de finish als eerste Jelle en daarna Rien binnen.

De eeuwenoude materiaaldiscussies.

                

Direct na de finish worden verhalen uitgewisseld over de race en gebaald dat er niet meer deelnemers waren. Er worden plannen gesmeed voor dit blog en er wordt natuurlijk een bescheiden hoofdprijs uitgereikt.

Na de goede voornemens gaan we ieder onze eigen weg. Ik fiets met een dikke glimlach en de middagzon op mijn gezicht terug naar Rotterdam. Moe, modderig, maar vooral heel erg voldaan.

De hoofdprijs. Heerlijk Belgisch gerstenat.

Voor begin 2013 staat er ook een cross in Belgie gepland, voor het laatste nieuws check het CX forum van DP.